Driton Veliu
Atje ku mjegulla ende pushton kreshtën,
heshtja e tij u bë zë i një kombi.
Njëzet e shtatë vjet.
Një rrugë drejt atdheut.
Nga kodrat e Drenicës, përmes kazermave të huaja dhe viteve të mallit në Perëndim, deri në kreshtën ku la emrin e tij për përjetësi.
- 197114 gushtPolac, Skenderaj
Lindja
Lindi në Drenicë, djep i kryengritjeve shqiptare. U rrit me zërin e atdheut në veshë dhe betimin e gjakut në zemër.
- 1990Surdulicë, Serbi
Shërbimi i detyruar
U thirr me dhunë në ushtrinë jugosllave. Familja nuk e la të shkonte me autobusët e rekrutëve, por e çoi vetë deri në Surdulicë.
- 1991Kroaci → Zvicër
Dezertimi
E dërguan të luftonte për Jugosllavinë. Refuzoi. Iu bashkua anës kroate. Kaloi Alpet dhe nga Zvicra punoi për organizimin e rezistencës.
- 1998Zvicër → Kosovë
U kthye
Shtatë vjet larg, por jo i qetë: tubime, organizime, punë për çlirimin. Kur flakët e Prekazit kapën qiellin mbi Drenicë, nuk priti. U kthye.
- 19999 prillKufiri Shqipëri-Kosovë
Thyerja e kufirit
Pas muajsh përgatitjeje, ora i erdhi. Natën e 9 prillit, fjala u bë hap dhe hapi u bë histori.
- 199911 prillKreshta e Shkozës, Koshare
Ra për atdhe
Nuk e la shokun në stuhinë e Shkozës. Predhat e gjetën në kreshtë. Malet iu përkulën veprës së tij.
Koshare:
dera që u hap.
Që fëmijë, në prehrin e gjyshit, Dritoni dëgjonte për burrat që kishin dhënë gjithçka për Kosovën. U rrit duke e pritur atë ditë.
Zvicra nuk ia ndali hapin. As jeta e qetë larg shtëpisë. Kur lufta thirri, ai ishte gati.
Atë natë të 9 prillit, në Koshare, u bë vetë një prej burrave për të cilët kishte dëgjuar, duke luftuar së bashku me Komandant Agim Ramadanin.
Dy ditë më vonë, ranë së bashku, për të njëjtin atdhe, për të njëjtin qëllim, në emër të lirisë.
"Nuk e thirri askush. E thirri liria, ajo që ende nuk kishte emër në atë tokë, por që ai e dëgjonte si një pëshpërimë mbi male."
Emri i tij nuk shuhet. Mali e mban, toka e përsërit, çdo prill e kthen.
Vitet kalojnë, por mali ende e ka rojen e tij. Dhe kur era e parë e ngrohtë e prillit kapërcen Kosharen, toka e kujton.